Ria
“Het vergt moed om de stap te zetten naar een inloophuis. Om je verhaal echt te delen, om die aandacht voor jezelf te nemen. Maar ik vond hier herkenning en erkenning en ben ontzettend blij dat ik ben binnengestapt.”

Ria vertelt in enkele zinnen over een veelbewogen leven. “In 2016 verloor ik mijn zoon en in 2017 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Een heftige tijd, met operaties en bestraling. In 2018 liep mijn werk ten einde en was ik uitbehandeld. Ik dacht: Wat nu? Ik had geen ritme meer van mijn baan en de ziekenhuisbezoeken waren voorlopig klaar.”

Ria vond het Inloophuis toevallig. “Gewoon gaan Googlen. Poppy’s deed me denken aan de Honingraad in Breda waar ik ooit met een vriendin naartoe was gegaan.”

Bij haar eerste bezoek aan Poppy’s ontmoette Ria vrijwilligster Helga. De ontmoeting was gewoon perfect, vertelt ze. “Kort daarna ben ik Stap voor Stap gaan spelen en bezocht ik de thema-avonden. Ik nam ook deel aan de Verlies en Rouw-groep, over verlies in de breedste zin van het woord. Alle deelnemers kenden een verlies, door ziekte of op een andere manier.

We waren echt lotgenoten. Tot de start van de groep kenden we elkaar niet, maar elkaars verdriet kenden we maar al te goed. Onze diepe gesprekken gingen over allerlei onderwerpen en emoties kwamen los. Tranen, maar ook lachen. Dat kan hier, het is veilig. Onze groep ontmoet elkaar inmiddels bij ons thuis, bijzonder toch?

Inloophuis Poppy’s is een warm bad. De vrijwilligers hebben alles in huis om oprecht naar het verhaal van een ander te luisteren. De activiteiten zijn gevarieerd, dus het is echt de moeite om een keer te komen.”


Josina
Stap voor stap: het vervolg“Net als alle mensen die bij het Inloophuis komen heb ik een verhaal. In juli 2018 overleed heel plotseling mijn man.
En zelf kreeg ik de diagnose borstkanker. Dus ik kom bij Poppy’s om meerdere redenen. Soms is alles gewoon heel zwaar maar ik wil het beste van iedere dag maken. Het inloophuis biedt me een plek voor afleiding. Of ik nu ga wandelen, meedoe met yoga of even koffie drinken, het doet me goed. En alles kan bij Poppy’s. Er is ruimte voor gevoelens; je mag zijn zoals je bent.

Ik kan me voorstellen dat mensen denken: binnen in zo’n inloophuis is alles zwaar beladen en vol verdriet. Maar dat is het juist niet! Bijvoorbeeld de sfeer tijdens het wandelen is vaak heerlijk ongedwongen. In de huiskamer zijn ook allerlei soorten gesprekken, van serieus tot heel vrolijk. De gastvrouwen en –heren praten met je over wat op dat moment belangrijk voor je is.

Natuurlijk valt het niet mee, waar je mee te maken hebt als je ziek bent, of een verlies draagt. Mijn geluk is dat ik een netwerk om me heen heb, mensen die me steunen. Maar bij Poppy’s ontmoet ik lotgenoten. Zij weten echt waar ik doorheen ga.

Wat ben ik blij dat ik de stap heb gezet. Mensen hoeven zeker geen drempel te ervaren om het inloophuis binnen te gaan. Het kan je altijd iets brengen.”


Hennie
“Ik heb bij Poppy’s echt een band opgebouwd met andere gasten, vooral met 2 andere dames. Bij de Deelgenotengroep, één van de gespreksgroepen van het Inloophuis, hebben we elkaar ontmoet. In oktober 2018 zijn we daar begonnen met 6 vrouwen die allemaal iemand hadden verloren. In die groep keken we samen naar het onderwerp verlies en vragen als: Hoe sta jij daarin en hoe ga jij met bepaalde situaties om? We hebben in die periode fijne gesprekken gehad en na afloop besloten we met zijn allen: we blijven elkaar zien. Zo iedere 2 maanden spreken we met de groep af. Soms hebben we een onderwerp, soms niet. De ene keer drinken we ergens koffie, de andere keer maken we een wandeling, of we spreken bij elkaar thuis af. Altijd is er iets om over te praten. Dat vind ik sowieso bijzonder.

Samen op vakantie
Met Josina en Nicolette uit deze groep had ik een speciale klik. We zijn intens bevriend geraakt en zochten elkaar veel op. De vakantieperiode kwam ter sprake, want hoe ga je op vakantie als je alleen bent? Onze conclusie was: dat moeten we toch zelf gaan doen. Misschien wel samen? Maar dat is nogal wat anders dan met elkaar koffie drinken. Om het uit te proberen gingen we met zijn 3-en een weekendje naar Renesse. Dat beviel zo goed dat we afgelopen september naar Sevilla zijn geweest!

Weten hoe het is
In Renesse merkten we al: we kunnen ontzettend onszelf zijn. Je kunt werkelijk alles zeggen op ieder moment en hoeft je niet af te vragen of je het niet weer over het zelfde hebt. Want de anderen begrijpen heel goed dat je soms ineens iets kwijt wilt. Ze weten hoe dat is. Je raakt daardoor zo ontspannen als je werkelijk kunt genieten van een vakantie.

We zijn weliswaar als persoon heel verschillend maar op bepaalde gebieden voelen we elkaar juist heel goed aan. Dat verdriet van de ander begrijpen, dat maakt dat je elkaar kunt helpen. Je put daar steun uit.

Weer een begin maken
Dus wat begon als een activiteit bij het Inloophuis groeide uit tot iets diepgaands dat je voortzet in het dagelijks leven, los van Poppy’s. Ook al is je verlies al van jaren geleden, is het heel fijn om te vertellen hoe het ook al weer was. Je wilt dat niet altijd doen bij je naasten, want die hebben het al zo vaak gehoord. Maar iemand die jou net niet kent, hoort het op een andere manier aan.

En het belangrijkste is toch dat je jezelf helpt en dingen aanpakt om er weer bovenop te komen. Die kracht moet je hebben of vinden. Dat is niet eenvoudig, maar bij de Deelgenotengroep van Poppy’s krijg je handvatten om daar een begin mee te maken. Het zet je aan het denken voor een eerste stap.

Onze groep is close en daar ben ik heel blij mee. We delen kleine en grote dingen. We hebben zelfs een groepsapp waarin we contact houden. Als er dan iemand jarig is, regent het fijne berichtjes met felicitaties!

Bijzonder vervolg
We hopen dat anderen ook deze ervaringen mogen beleven. Mijzelf heeft het veel gebracht en ik ga er nog verder mee. Zo sluit ik volgend jaar aan bij de Deelgenotengroep om te helpen bij de begeleiding. Ik vind dit echt een klein cadeautje in het leven waar ik iets positiefs mee wil gaan doen, voor mezelf en voor Poppy’s.”